PAÍS ESTÁTICO, TEMPOS SALVAXES

• Unha mirada imprevisible: Afastándose da alta cultura convencional, Ferreiro Chao-Abella convértese nun observador irónico da realidade. Retrata unha Galicia ateigada de contrastes que moitas veces choca coa imaxe idealizada que se ten dela. 
• Temáticas costumistas: Os artigos xiran arredor de elementos da cultura popular e da cotidianidade galega moderna: churrascos, verbenas, festas, a mocidade e os coches vellos, ou prebostes galeguistas esquecidos pola rúa. 
• Influencia de Cunqueiro: O autor guíase polo espírito de Álvaro Cunqueiro, ollando o seu arredor cun profundo agarimo pero tamén co respecto xusto e moito humor

O AUTOR
Fran Ferreiro Chao-Abella (A Coruña, 1984) comezou a publicar en prensa despois de que Jose Manuel Pereiro o vise, nunha tarde de trebón, baixar pola rúa da Torre feliz, despreocupado e totalmente enchoupado. Supuxo que alguén así tería algo interesante que dicir. Era verán de 2022 e xa o coñecía de lelo nas redes sociais. Pouco despois fichouno Santiago Jaureguizar para o Táboa Redonda, suplemento cultural de El Progreso, onde escribe un artigo cada quince días. Cun deles gañou en 2024 o premio xornalístico Manuel Reimóndez Portela: «No 2ºG hai un narcopiso», contido na súa primeira escolma editada por Morgante, País estático, tempos salvaxes.

QUE DI A CRÍTICA
"País estático, tempos salvaxes" é a celebrada ópera prima de Fran Ferreiro Chao-Abella,  editada por Edicións Morgante. O libro reúne a súa primeira gran escolma de crónicas e artigos xornalísticos de opinión publicados orixinalmente no prestixioso suplemento Táboa Redonda (de El Progreso e o Diario de Pontevedra).

• Herdanza mítica: Os críticos subliñan a fonda influencia do mestre Álvaro Cunqueiro na mirada do autor. Ferreiro observa o seu arredor "con todo o cariño do mundo pero co respecto xusto", fuxindo de idealizacións. 
• Contrariedade ao relato oficial: Alábase o libro como un retrato dunha Galicia que sempre resulta "diferente de como a imaxinamos, nola contaron ou a queremos", rachando cos clixés urbanos ou estritamente académicos. 

• O choque cultural: A crítica gosa de como o autor capta o contraste dun país a dúas velocidades: o universo das verbenas, o churrasco e os rapaces en coches vellos fronte a personaxes da alta cultura e prebostes galeguistas que ninguén recoñece pola rúa. 
• Observador imprevisible: Defínese a voz de Fran Ferreiro como a dun "observador asombrado", alguén capaz de atopar unha fonda carga de retranca, filosofía e humor en situacións aparentemente banais do día a día.

• Premio de xornalismo: A calidade da proposta quedou referendada fóra dos libros cando un dos textos incluídos nesta antoloxía, titulado «No 2ºG hai un narcopiso», resultou gañador do Premio Xornalístico Manuel Reimóndez Portela. Isto consolidou o recoñecemento crítico do seu estilo directo e provocador.