silencio non arrola ,é unha novela do escritor santiagués Adrián Noia publicada en xullo de 2026 e galardoada co prestixioso Premio SELIC de Creación Literaria 2025. A obra foi editada de forma conxunta polo Concello de Santiago e Edicións Positivas, e conta cun prólogo de María López Sández. [1]
Sinopse e Argumento
A historia articúlase arredor da ollada de Sara, quen emprende unha procura que é, ao mesmo tempo, íntima e colectiva. Xunto a ela, coñecemos a toda unha liña de mulleres marcadas pola interrupción e polo que se cala:
- Encarnación: Envolta nunha morte que nunca foi explicada.
- Fina: Depositaria dunha memoria que xa non atopa a maneira de expresarse.
- A nai: Que conserva unicamente pequenos ecos do pasado.
- Sara: A protagonista, que non herda propiamente un relato pechado, senón a urxente necesidade de construílo.
Temática Principal
O libro afonda nunha das dimensións máis complexas da memoria histórica: examina non só os feitos que foron silenciados pola represión e a violencia da posguerra, senón o xeito en que ese baleiro e ese silencio se transmiten de xeración en xeración, incorporándose no propio corpo dos descendentes. Deste xeito, o drama familiar convértese nun espello da dor colectiva do noso pasado recente.
«A través da ollada de Sara a novela de Adrián Noia articula unha procura que é ao tempo íntima e colectiva. Canda a ela, unha liña de mulleres unidas por esa interrupción: Encarnación, envolta nunha morte nunca explicada; Fina, depositaria dunha memoria que xa non pode expresarse; a nai, que conserva apenas ecos; e Sara, que herda non tanto un relato como a necesidade de construílo. Nesa cadea recoñecemos unha das dimensións
máis fondas da memoria histórica: non só o que foi silenciado, senón o modo en que ese silencio se transmite, se incorpora, se fai corpo. A historia familiar convértese nunha vía de acceso a unha realidade máis ampla, a da violencia e a represión que marcaron a posguerra, e tamén das súas consecuencias prolongadas no tempo, porque o que non foi contado non desaparece: transforma as relacións, condiciona as identidades,
instala preguntas que reaparecen xeración tras xeración.
A literatura convértese así en espazo de restitución simbólica e acada unha fonda dimensión ética: non reconstrúe o pasado, mais abre un espazo no que o que ficou fóra do relato pode, cando menos, ser convocado.»
(…)
«Mais se algo define con intensidade este libro é a súa atención á soidade, presente e pasada, como unha forma radical de desamparo.»
máis fondas da memoria histórica: non só o que foi silenciado, senón o modo en que ese silencio se transmite, se incorpora, se fai corpo. A historia familiar convértese nunha vía de acceso a unha realidade máis ampla, a da violencia e a represión que marcaron a posguerra, e tamén das súas consecuencias prolongadas no tempo, porque o que non foi contado non desaparece: transforma as relacións, condiciona as identidades,
instala preguntas que reaparecen xeración tras xeración.
A literatura convértese así en espazo de restitución simbólica e acada unha fonda dimensión ética: non reconstrúe o pasado, mais abre un espazo no que o que ficou fóra do relato pode, cando menos, ser convocado.»
(…)
«Mais se algo define con intensidade este libro é a súa atención á soidade, presente e pasada, como unha forma radical de desamparo.»
___
Editorial: Positivas 05-2026
Idioma: Galego
Páxinas: 154
NOVELA