Como ben apunta o escritor Suso Bahamonde no limiar do libro: "Espirse no inverno é duro". Esta frase sintetiza á perfección a esencia dun poemario que busca a honestidade máis absoluta, onde o autor escribe en primeira persoa para mostrar a súa vulnerabilidade, os seus desexos e as súas inquedanzas.
A obra defínese textualmente como "un xardín de augas excarceradas", un espazo poético onde brotan emocións intensas e imaxes apaixonadas, mesturando o lirismo coa sensualidade ("lava orgástica derretida no padal dos desexos"). O libro afonda en conceptos coma a pel, a identidade e os contrastes vitais ( co célebre verso: "Por que o teu Sur quer derreter meu Norte?").
Sobre o conxunto visual e o autor
A edición conta ademais cun compoñente artístico moi coidado grazas á cronoloxía visual e as fotografías de Ana Tomé, que se encargan de dar as puntadas xustas para complementar e encadernar o sentido dos versos.
José Vázquez Liste é un autor xa coñecido no catálogo de Toxosoutos, vencellado ao grupo poético Nómades do Verso. Anteriormente publicou outras obras que recibiron unha gran acollida nos círculos culturais galegos, como o aplaudido poemario Poematizar (2024) ou o volume Photoversia.
Coma ben di no Limiar Suso Bahamonde ?Espirse no inverno é duro? e aínda así ?Escribo en primeira persoa? dende o convencemento de que ?Este é un xardín de augas excarceradas?, un remanso de ?Pozas primaverais onde baixan beber tódalas sedes?.
Mais ese recendo de ?Roupa branca e lenzaría vermella no único caixón da casa? acende a ?Lava orgástica derretida no padal dos desexos? entón, ?Doume e recíbote coma unha metáfora imposible? sabendo que ?A pel, é a razón última do ADN dun poeta?. E así, dende a loucura de facerme visíbel, pregúntome ?Por que o teu Sur quer derreter meu Norte??, ?Cantos graos pode soportar o xemer dun sopro de
alento?? ?Comerei a vida sen arrotar a fame do non libado? e farei por ?Chamarlle ás cousas polo seu nome?.
Ou ensinalas, do mesmo xeito que o fai a autora das fotografías, Ana Tomé.
Ela dá as puntadas precisas, no instante preciso, para encadernar o sentido do conxunto.
Ela fai da cronoloxía visual un sentir, coma a necesidade de reflectir nas súas creacións, ese ritual exotérico de premer o disparador, no intre xusto en que o instante se fai irrepetíbel.
Mais ese recendo de ?Roupa branca e lenzaría vermella no único caixón da casa? acende a ?Lava orgástica derretida no padal dos desexos? entón, ?Doume e recíbote coma unha metáfora imposible? sabendo que ?A pel, é a razón última do ADN dun poeta?. E así, dende a loucura de facerme visíbel, pregúntome ?Por que o teu Sur quer derreter meu Norte??, ?Cantos graos pode soportar o xemer dun sopro de
alento?? ?Comerei a vida sen arrotar a fame do non libado? e farei por ?Chamarlle ás cousas polo seu nome?.
Ou ensinalas, do mesmo xeito que o fai a autora das fotografías, Ana Tomé.
Ela dá as puntadas precisas, no instante preciso, para encadernar o sentido do conxunto.
Ela fai da cronoloxía visual un sentir, coma a necesidade de reflectir nas súas creacións, ese ritual exotérico de premer o disparador, no intre xusto en que o instante se fai irrepetíbel.
_____
Editorial: Toxosoutos 06-2026
Idioma: Galego
Páxinas: 86